Pianka - ubiór ochraniający przed utratą ciepła w czasie uprawiania sportów wodnych. Termiczny efekt pianki jest uzyskiwany poprzez zatrzymanie pęcherzyków gazu (zazwyczaj azot) w materiałach takich jak neopren lub polichlorek winylu.
Został wynaleziony około roku 1951 przez Hugh Brandera z Instytutu Oceanografii im. Scripps.
Początkowo pianka miała być ubiorem dla nurków marynarki wojennej. Bradner rozpoczął swoje badania na wiosnę 1951. Na jesieni 1951 rozpoczęły się bardziej aktywne badania kiedy naukowcy z Berkeley Radiation Laboratory rozpoczęli badania nad testowaniem róznych materiałów. W tym czasie Hugh Bradner z Berkeley Radiation Laboratory pracował nad absorpcją i odbijalnością fal uderzeniowych od różnych materiałów.
W liście z 21 czerwca 1951 Bradner zaproponował, że ubrania dla nurków nie muszą być wodoszczelne jeżeli uda się zatrzymać powietrze w materiale. Innymi słowy, nurek nie musi być suchy, żeby było mu ciepło. Bradner rozpoczął testy na jesieni 1951.